باب 56 حكم وصيت مجوسى به صرف مال در ميان نيازمندان 712 - ( 1 ) ابو طالب عبداللَّه بن صلت قمى گويد : « يكى از مجوسيانِ نيشابور مقدارى از اموالش را براى نيازمندان وصيت كرد . پس از مرگش ، قاضى نيشابور آن مال را گرفت و در ميان تهيدستان مسلمان تقسيم كرد . خليل بن هاشم - حاكم نيشابور - اين موضوع را براى ذوالرياستين نوشت و او نيز از مامون سؤال كرد . مامون گفت : من چيزى در اين باره نمىدانم . آن‌گاه از امام رضا عليه السلام آن را سؤال كرد . امام عليه السلام فرمود : مجوسى براى نيازمندانِ مسلمان وصيت نمىكند ، شايسته است به مقدار آن مال از زكات برداشته و به تهيدستان مجوسى بازگردانده شود . » 713 - ( 2 ) ياسر خادم گويد : « . . . از نيشابور به مامون نوشت : يكى از مجوسيان هنگام مرگ وصيت كرد كه مال زيادى را در ميان تهيدستان و بينوايان تقسيم كنند و قاضى نيشابور آن را در ميان نيازمندان مسلمان تقسيم كرد . آن‌گاه مامون به امام رضا عليه السلام گفت : سرورم در اين باره چه مىفرماييد ؟ امام رضا عليه السلام فرمود : مجوسيان به نيازمندان مسلمان صدقه نمىدهند ، به او بنويس كه به مقدار آن مال از زكات و صدقات مسلمانان بردارد و به نيازمندان مجوسى صدقه دهد . » ارجاعات مىآيد : در باب بعدى و باب شصت و يكم مطالبى خواهد آمد كه بر اين بحث دلالت مىكند .